Δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο από ποδοσφαιριστής. Το ότι δεν θα ήθελε, είναι δεδομένο. Το ότι δεν θα μπορούσε, είναι δική του διευκρίνιση, προφανώς εμφατική του έρωτά του με το ποδόσφαιρο. Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας ήταν ανέκαθεν αφοπλιστικά ειλικρινής όταν έλεγε ότι το «μόνο που με ευχαριστεί τόσο πολύ είναι το παιχνίδι, είναι να παίζω όμορφα και δημιουργικά». Κι όπως φαίνεται είχε όλες τις προοπτικές για να το βιώσει, σαφώς δε και να το επιβεβαιώσει.

Τα σπάνια τεχνικά χαρακτηριστικά του Γιάννη Κωνσταντέλια, το πόσο νοητικά και τεχνικά «δυνατός» είναι στο γήπεδο, ακόμα και η άνεση με την οποία ανέκαθεν οι προπονητές του τον χαρακτήριζαν «εξαιρετικά ευφυή» ποδοσφαιρικά, επιβεβαιώνουν προφανώς ότι είχε πολλά προσόντα για να εξελιχθεί σε έναν πολύ καλό επιθετικό χαφ. Τράβηξε από πολύ μικρή ηλικία πολλά βλέμματα πάνω του, άκουσε ευρωπαϊκές σειρήνες επίσης πολύ νωρίς, και πριν γίνει 18 φόρεσε την φανέλα της Α ομάδα. Την πρώτη του συμμετοχή κατέγραψε στις 17.01.2021 στο 0-3 στο Ηράκλειο με τον ΟΦΗ.

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας ήταν εννιά ετών όταν πήγε στην ακαδημία της Αγίας Παρασκευής Βόλου. Αρχικά εκπαιδευόταν με συνομήλικους, γρήγορα όμως μπήκε στις προπονήσεις των μεγαλύτερων. Δεν είχε ωράριο, δεν τον ενδιέφερε. «Επαιζα όλη μέρα, επί πολλές ώρες, έπαιζα στα πάρκα, στο δρόμο», θυμάται ο ίδιος. «Έβρισκα πιο δημιουργικό το ποδόσφαιρο στο δρόμο, έτσι το ερωτεύτηκα», συνεχίζει.

Το 2013 μπήκε στη ζωή του ο ΠΑΟΚ κι από το Βόλο βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη. Στην αρχή έπαιζε ως φορ, μετά μετατοπίστηκε στο κέντρο, αλλά και στις πλευρές. Ο ίδιος λέει ότι και «10άρι μου αρέσει και αριστερό εξτρέμ νομίζω μου ταιριάζει». Το μόνο που δεν θέλει να θυμάται είναι τότε που ένας από τους προπονητές του, τού ζήτησε να παίξει στόπερ. Δεν αστειεύεται. Δείχνει να το εννοεί όταν την μνημονεύει ίσως ως τη χειρότερη στιγμή του.

Στο PAOK Academy δούλεψε, κόπιασε, βίωσε ωραίες στιγμές, πήρε πολύτιμες εμπειρίες σε εγχώρια και διεθνή τουρνουά και αναδείχθηκε δύο φορές mvp στο εξωτερικό. Επίσης, με την Κ17 έζησε έναν χαμένο τελικό, απόλαυσε έναν κερδισμένο, με την Κ19 πανηγύρισε δύο πρωταθλήματα, όντας μάλιστα από μικρός στους «μεγάλους» της ακαδημίας.

Την σεζόν 2017-18 σε 14 ματς πέτυχε εννιά γκολ και μοίρασε επτά ασίστ. Την επόμενη σε 18 παιχνίδια πέτυχε τέσσερα γκολ κι έδωσε 15 πάσες για γκολ. Την περίοδο 2019-20 – όσο πρόλαβε να παιχτεί το πρωτάθλημα της Κ19, λόγω της διακοπής εξαιτίας της πανδημίας – σε επτά παιχνίδια πέτυχε ένα γκολ. Όσο για την «μισή» σεζόν 2020-2021, είχε προλάβει σε έξι ματς να σκοράρει πέντε φορές και να βγάλει  τρεις ασίστ.

Ήταν φυσικά, διεθνής με τις «μικρές» Εθνικές, στις οποίες πάντως δεν πρόλαβε να αγωνιστεί πολύ, δεδομένου πάντα των ικανοτήτων του. Ειρωνεία, αν μη τι άλλο… Τρεις συμμετοχές κι ένα γκολ με την Κ16, μία με την Κ19, μία με την Ελπίδων Κ21. Υπάρχουν καταγεγραμμένα τα στατιστικά του, εξ ου και γνωρίζουμε. Διότι ο ίδιος δεν δίνει δα και σημασία, δεν ήταν ποτέ από τα παιδιά που σημείωνε, θυμόταν ή κυνηγούσε ρεκόρ. Κι όταν ερωτάται για τις συμμετοχές του στις μικρές Εθνικές, δεν απαντά ακριβώς και με σιγουριά. «Κάτι η περίοδος του κορωνοϊού, λίγο κι ένας τραυματισμός μου στο χέρι και δεν ταξίδεψα πολύ ως διεθνής», θυμάται.

Στις 24.03.2023 έλαβε την πρώτη κλήση για την Εθνική Ανδρών.

Στις μέχρι στιγμής συστάσεις του στον κόσμο του ανδρικού ποδοσφαίρου έχει «μιλήσει» ήδη με τον ενδεδειγμένο τρόπο. Ελκυστικός, ευφυής, επιδραστικός, με ενέργειες που έγιναν δικαίως viral, με ποδοσφαιρικό αλτρουισμό – προφανώς δείγμα ωριμότητας, σε απόλυτο contrast με το παιδικό του χαμόγελο – και χαμηλωμένο βλέμμα σε απανωτά standing ovation στην Τούμπα κι αλλού. Το παιδί του PAOK Academy που πέρασε όλα τα στάδια εκπαίδευσης, που προσέλκυε στα γήπεδα του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου εκείνους που είχαν ακούσει για έναν μικροκαμωμένο «μάγο», που κέρδισε το ενδιαφέρον της Masia, μεγάλωσε.

Ένα γήπεδο, η μπάλα, μια ομάδα –οικογένεια, η εμπιστοσύνη που τον κάνει ν’ «ανθίζει», κι όλα πήραν τον δρόμο τους. Πάντα, μα πάντα να εμπιστεύεσαι τη διαδικασία…